شما تا كى راه را براى آنها كه در شب راه مىروند وصف مىكنيد و خود در جاى حيرت زدگان مىايستيد ؟ گويى شما اهل دنيا را دعوت مىكنيد تا دنيا را براى شما بگذارند . آرام باشيد ، آرام ! واى بر شما ، خانهء تاريك را چه چيز روشن مىكند كه چراغ روى خانه نهاده در حالى كه درونش خراب و تاريك است . همچنين براى شما كافى نيست كه نور دانش در دهنهايتان باشد ، حال آن كه دلهايتان از آن خالى و معطّل است . اى بندگان دنيا به مانند بندگان پرهيزگار هستيد و نه مانند آزادگان بزرگوار . نزديك است كه دنيا شما را ريشه كن سازد و شما را برو در خاك بيفكند : آنگاه گناهانتان موهاى بالاى پيشانيهايتان را مىگيرد سپس علم شما را از پشت سر بلند مىكند تا برهنه و تنها به خداوند ديّان تسليم كند . « 139 » پس خداوند شما را از بديهايتان آگاه مىسازد و در برابر كارهاى بدتان كيفرتان مىدهد . آنگاه حارث مىگويد : برادرانم ، اين دانشمندان بد شيطانهاى انسى و موجب گرفتارى مردمند ؛ آنها به كالاى دنيا و بلندى مقام آن ميل كردند و آن را بر آخرت ترجيح دادند و دين را براى دنيا خوار ساختند ، از اين رو آنها در دنيا موجب ننگ و در آخرت زيانكارند . يا اين كه خداوند كريم به احسان خود ببخشد . پس از اين سخنان من معتقدم شخص هلاك شونده‌اى كه دنيا را بر آخرت ترجيح داده شادمانىاش آميخته با تيرگى است و از دنيا انواع غمها و گناهان منشعب مىشود و عاقبت ، وى را نابود و فانى مىسازد . شخص هالك به اميدش شاد است و دنيايش برايش باقى نمىماند و دينش برايش سالم نمىماند ؛ در دنيا و آخرت زيانكار است و اين زيانى آشكار است . پس به چه مصيبت بزرگى و بلاى عظيمى گرفتار شده است ! برادرانم خدا را در نظر بگيريد و شيطان و دوستان انسى او شما را با دلايلى كه در پيشگاه خدا باطل است

--> ( 139 ) اين حديث را ابن شعبه در التّحف ، با كمى اختلاف نقل كرده است و در آن « حتى يسلماكم » آمده يعنى گناهان پيشانى گنهكاران را مىگيرد ، و علم از پشت سر مىگيرد تا آنان را به خداوند تسليم كنند .